مثال : اللَّهُ لا إِلهَ إِلَّا هُوَ . . . يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا . . . إِنَّ الْمُتَّقِينَ فِي جَنَّاتٍ وَ نَهَرٍ امّا اگر با كلماتى شروع شود كه ذكر شيطان ( چه ظاهر و چه ضمير ) ، جهنم ، كفار و مشركين و از اين قبيل باشد گفتن بسمله مستحب نيست بلكه جايز است ، ولى ترك آن را بهتر دانسته‌اند . مثال : الشَّيْطانُ يَعِدُكُمُ الْفَقْرَ . . . لَعَنَهُ اللَّهُ . . . باتوجّه به توضيحات فوق احكام بسمله در قرائت قرآن چنين است : 1 - ذكر بسمله در اول هر سوره ( به جز توبه ) لازم و واجب است « 1 » . 2 - ذكر بسمله در اول سورهء توبه ممنوع است . 3 - گفتن بسمله در ما بين سورهء توبه جايز است . 4 - در ما بين سوره‌هاى ديگر قارى در ذكر يا ترك بسمله مخيّر است . 1 - وصل سوره‌هاى انفال و توبه دربارهء وصل دو سورهء انفال و توبه سه نظر وجود دارد : 1 - 1 - وقف بين دو سوره 2 - 1 - وصل دو سوره به يكديگر ( با اقلاب تنوين « عليم » آخر انفال به باء « براءة » اول سوره توبه ) . 3 - 1 - سكت بين دو سوره ، يعنى حرف كلمه آخر سوره انفال ساكن شده همزمان با مكث بدون تجديد نفس آيهء اول سورهء توبه تلاوت مىشود . البته باتوجّه به اينكه آخر سوره انفال به يكى از اسما و اوصاف خداوند ( عليم ) ختم و سورهء توبه با ابراز تنفر و بيزارى خداوند نسبت به مشركين آغاز شده است ، وصل دو سوره مناسب به نظر نمىرسد .

--> ( 1 ) - طبق نظر اماميه و شافعيه .